Hoe begin ik met afvallen – op zo’n manier dat ik het ook vol kan houden?

Jarenlang. Ik heb er jarenlang over gedaan om tot een inzicht te komen, wat me uiteindelijk ook nog verteld moest worden: 50kg afvallen lukt je niet alleen op wilskracht. Natuurlijk heb je wel een flinke portie wilskracht nodig, maar like it of niet, je zult onderweg ergens een keer zwichten of een terugval krijgen. Wat je dan doet? Wees in ieder geval niet te streng voor jezelf. Ken je het fenomeen diëten? Waarvan je je voorneemt dat je maandag begint. En dan dinsdagmiddag al wordt betrapt met een Marsreep in je bakkes? Of een dropje. Of een stukje gebak. Of gewoon lekker friet gaat halen die avond. Om vervolgens weer zwaar teleurgesteld op de bank te gaan zitten en jezelf een loser te noemen. Want zo hard zijn we (lees: ik) voor onszelf… En waarschijnlijk jij ook.

Diëten heb ik om deze reden voorgoed afgezworen. Ik wil veel én blijvend afvallen. Mijn inzicht? Als je blijft doen wat je altijd al hebt gedaan, zul je heus niet ‘zomaar’ ineens compleet andere (bijna miraculeuze) uitkomsten krijgen. Je kunt erop hopen, maar het gebeurt écht niet. Ik wil(de) verandering. En dus moest ik mezelf – en mijn gewoonten – eens kritisch onder de loep nemen.

Waarom diëten kut is

Diëten werkt maar tijdelijk – als je het überhaupt al langer dan een dag volhoudt. Zo’n dieet bestaat vaak uit onmogelijke recepten, die je na het diëten niet graag nóg een keer maakt. Zo kan ik me herinneren dat ik voor het Atkins (of Montignac?) dieet ooit een keer ‘s ochtends vroeg eimuffins met spinazie stond te bakken. Om 7u! Kun je het je voorstellen? Toen had ik overigens nog nooit van meal prepping gehoord. En al had ik dat wel… had ik toch mooi geen eimuffins met spinazie als ontbijthapjes gaan staan maken. De groeten. Eens en nooit meer.

Sonja Bakker had een stuk minder uitdagende recepten, maar daar moest ik dan weer wel een hele boodschappenlijst voor in huis halen. En als ik dan na een drukke werkdag thuis kwam, bleek ik weer net dat ene ingrediënt vergeten te zijn voor de avondmaaltijd. OM WURGNEIGINGEN VAN TE KRIJGEN. De autist in mij trok het niet meer een gooide het bijltje erbij neer. Ach en zo heb ik nog wel 100 smoesjes. Feit is dat ik diëten al lange tijd niet meer als permanente oplossing zie. Ik vind het een stom woord ook.

Stap 1: oude gewoonten doorbreken

Wat mij door de jaren heen dik(ker) heeft gemaakt zijn slechte gewoonten die erin zijn geslopen of waar ik zelf aan heb toegegeven. Zo kan ik er wel een paar noemen, maar dan benoem ik ze liever positief. Dus ik maakte een lijstje met slechte (oude) gewoonten, die ik moet vervangen door goede (nieuwe) gewoonten.

  1. Niet meer naar de sportschool gaan, omdat ik het niet leuk vind; vervangen door een sportschool zoeken (gevonden!) die bij me past en waar ik het wél leuk vind om ernaartoe te gaan.
  2. Goed voor jezelf zorgen niet als een prioriteit zien; inmiddels weet ik wel beter en moét ik van mezelf momenten in de week inplannen waarop ik sport en even rust pak.
  3. Korte afstanden niet meer fietsen, omdat er altijd wel een makkelijkere/luiere vorm van vervoer is; vervangen door ‘gewoon’ weer de fiets pakken voor korte afstanden. Hier werk ik nog aan.
  4. Van thuisbezorgd je beste vriend maken bij gebrek aan inspiratie voor het avondeten; vervangen door maaltijden vooruit plannen, zodat je alvast de meeste boodschappen in huis kunt halen in het weekend. Lukt nog niet altijd, maar wel een stuk vaker dan eerst.
  5. Een gezonde leefstijl als een alternatieve en tijdelijke optie zien; die mindset is nu helemaal anders. Ik weet dat het altijd kan en moét en dat een je af en toe eens een cheatmeal mag. Nu alleen nog naleven.
  6. Eten uit verveling. Hele pakken koekjes, zakken snoep et cetera in één keer naar binnen; doen we dus gewoon niet meer he. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar dit is wel één van mijn beste regels. Zo min mogelijk in huis.
  7. Met honger naar de supermarkt gaan; dit probeer ik dus ook zoveel mogelijk te vermijden. Geen. strak. plan.
  8. Je helemaal terugtrekken in je eigen schulp; ehh ik vraag nu aan zoveel mogelijk mensen of ze iets actiefs of gezonds willen doen/delen. Zo wandel ik met de buurvrouw, zwem ik met mijn zusje, oom en buurvrouw, sport ik met mijn moeder en tante en maak in lunchwandelingetjes met collega’s. En ik word er ook nog eens oprecht vrolijk van dat ik zo actief bezig ben. En soms delen we gezonde recepten met elkaar.
  9. Inspiratieloos door het leven gaan; instagram blijkt een prima inspiratiebron om af te vallen en te sporten, dankzij de vele fitboys en fitgirls. Echt: bless you! ❤
  10. Als ik in een week niet afval direct opgeven; ik doe niet meer aan opgeven. Ik blijf doorgaan, en ik vind onderweg wel uit wat werkt en wat niet werkt. Misschien duurt het een jaar. Of twee jaar. Maar ik zal. er. komen. Potverdorie.
  11. Eten als een troost of als beloning zien; moeilijk, maar inmiddels ben ik me ervan bewust en probeer ik hier wel rekening mee te houden. Wordt aan gewerkt.
  12. Met jaloerse ogen naar iemand kijken die een pizza/patat/cheeseburger eet en toch dun is; ik zou beter moeten weten. En dat doe ik gelukkig inmiddels ook.
  13. ‘s avonds naar de sportschool ‘willen’, maar er nooit naartoe gaan; tsja, ik weet het van mezelf, dus heb ik er een andere oplossing voor gevonden. Tegenwoordig ga ik drie keer in de week in de ochtend (2x om 07.00 uur en op zondag om 10.30 uur). Bijkomend voordeel: de rest van de dag voel ik me kiplekker en snoep ik veel minder.

Misschien dat ik nog wel meer punten op zou kunnen schrijven, maar deze waren even top of mind. Welke gewoonteverandering heeft jou enorm geholpen om gezonder te gaan leven?

Stap 2: psyche

Het gekke van afvallen is: vrijwel iedereen weet hoe het moet, maar niet iedereen doet het. En waarom is dat eigenlijk? Mijn instructeur op de sportschool zei laatst: „Als het makkelijk zou zijn, zou iedereen het wel doen“. Die uitspraak gaf mij gek genoeg enigszins rust. Ik had wederom zo’n druk op mezelf gelegd: ik vond dat ik een jaar tijd 50 kilo moest kunnen afvallen. Die druk gaf tegelijkertijd weer de angst om het niet te halen, en dat remt bij mij meer af dan dat ik in een versnelling schiet. Natuurlijk is het mooi als de kilo’s eraf vliegen in een week. Maar ook als je over een periode van twee weken één kilo afvalt is dat mooi. Eraf is eraf. Het is geen wedstrijd. Het is vallen en opstaan – en blijven doorgaan. Het is geen sprint, maar een duurloop.

Het allerbelangrijkste: leer van jezelf. Luister naar je lichaam, leer van je fouten, pas je gewoonten aan en wees er allemaal bewust mee bezig. Gun jezelf die tijd ook om er bewust mee bezig te zijn.

Ook fijn: zoek bezigheden die endorfine aanmaken (het gelukshormoon). Zo maken je hersenen onder andere endorfine aan wanneer je aan het sporten bent; verliefd bent; pittig eet; je opgewonden bent; je voldoende daglicht krijg, en mogelijk ook tijdens het luisteren naar muziek. Endorfine is een neurotransmitter die je een gelukzalig gevoel geeft en dat ook doorspeelt naar je hormonen. Hoe het biologisch precies in elkaar zit weet ik niet, maar doordat je je beter voelt, heb je vaak ook minder trek in ‘slechte’ dingen. Zo zie je maar dat sporten goed is dan meer dan alleen de vetverbranding.

Stap 3: het zit voor 80% in je voeding + 20% beweging

Toen ik net begon met afvallen dacht ik: „Ik ga als een wezenloos sporten, dan val ik zeker weten af.” Maar tussendoor bleef ik wel allerlei zoetigheid én enorm veel koolhydraten eten. Het resultaat? Ik kwam in sommige weken zelfs aan, ondanks het vele sporten. Want wat ik eraan at, dat verbrandde ik niet in zijn totaliteit. Niet zo handig dus.

Inmiddels heb ik een diëtist bij de hand en probeer ik kleine aanpassingen op voedingsgebied te maken. Ook in de sportschool hebben ze me daar al een eind mee op weg geholpen. Zeker omdat ik in weken leef waarin ik altijd haast, haast, haast heb, kreeg ik op de sportschool praktische tips om daarbij tóch gezond te eten.

Beginnen met afvallen

Beginnen met afvallen kan op elk moment, op elke dag – én hoeft niet per se op de maandag of op 1 januari. Zie het als een procesomschakeling, in plaats van een snelle start met een korte sprint. Wondermiddeltjes bestaan (helaas) niet – en om af te vallen zul je zélf het werk moeten verrichten. Maar dan kun je daar uiteindelijk ook wel driedubbel trots op zijn, toch? Ik ben er in ieder geval zeker van, dat ik dat op elke vooruitgang trots zal zijn.

Written by Merin Veronique

Dromer & avonturier. Verkent bestemmingen het liefst intensief. Verliefd op de natuur en alles wat daaruit groeit en bloeit. Wordt zelden zonder camera gezien op reis. Je mag haar altijd wakker maken voor een pretparkbezoek. Kan eten in 60 culturen.

No Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *